Ruimte - voor toekomst 

is het jaarthema voor ons lopend werkjaar.

Jaarthema Sint-Amandus Malderen

Een woordje uitleg bij het jaarthema: 
Ruimte – voor toekomst

Vooraan in onze kerk zie je een groot vraagteken en een uitroepteken staan. Daartussen de namen van onze bewegingen en werkgroepen. We brachten dit aan tijdens de startviering. Links ervan een reproductie van een schilderij van Mark Rothko. Het geheel verwijst naar ons jaarthema ‘Ruimte – voor toekomst’, waarmee wij dit werkjaar onder meer de plaats en de functie van ons kerkgebouw onder de loep willen nemen.

Waarover gaat het?

Het vraagteken

Het loopt niet goed in onze wereld. Er is de onrust en onzekerheid in de wereldpolitiek. Er is economische instabiliteit. De democratie staat onder druk. In de sociale media woekert polarisering. Bepaalde delen van onze aarde worden klimatologisch bijna onleefbaar. Migratiegolven zijn daar een gevolg van. 

We voelen aan dat er iets moet gebeuren; dat het anders kan en moet. De oude recepten doen het niet meer. Onze samenleving stoot op haar grenzen. Dat alles maakt mensen onzeker, zowel jong als oud. Die onzekerheid sluipt in het hart en het gemoed van mensen en tast het samenleven aan. 

Het beeld van Mark Rothko drukt het goed uit. We zien de gekruisigde Jezus. Maar die is uit elkaar gehaald. Gedeconstrueerd. Kapot. Een arm. Een romp. Een stuk hout. Het lijken wel de wrakstukken van onze traditie in de zee van deze tijd. Wat doen we met onze traditie? En hoe gaan we, ook in onze gemeenschap, om met deze tijd?

Sommigen worden onverschillig en cynisch en verliezen het geloof in de toekomst. Anderen ontkennen de onzekerheid en klampen zich vast aan radicale en extreme bewegingen die mensen de illusie voorhouden van zekerheid. Nog anderen grijpen nostalgisch terug naar oude recepten. Want vroeger was het toch beter, niet? Recepten van vroeger zijn echter geen sleutels voor de wereld van vandaag. 

Neen. We beseffen dat het anders moet. Maar hoe? 

Voorzichtig en kwetsbaar op weg, tussen wat was en wat komt

Wat kunnen we doen? Kunnen we een brug leggen tussen het oude en het nieuwe? Hoe kunnen we leren omgaan met onzekerheid, om open te staan voor toekomst? 

Kritisch kijken naar wat er is, daar beginnen we mee. Wat zullen we uit onze gemeenschap meenemen? Wat is waardevol en wat is rommel? Veel van wat leeft in onze verenigingen en werkgroepen, in onze scholen, in onze gemeenschap is sterk en nemen we dus mee.

Zo nemen we uiteraard iedereen mee die dat wil. Allereerst de kinderen en jongeren. Zij zullen de wereld van morgen vormgeven en we hebben hen daarvoor allemaal nodig. 

We nemen onze verbondenheid mee, die is er zeker ook! We kunnen het immers niet alleen. En vertrouwen: in onszelf en in de ander. Vertrouwen in de toekomst.

En de zorg voor elkaar. Dat laten we zeker niet los! 

En we sprokkelen mooie dingen uit onze werking om mee te nemen en te gebruiken om andere, nieuwe mooie dingen mee te maken. Beelden, klanken en woorden waarmee we zoeken naar een nieuwe taal waarmee we onze verhouding met de wereld voorzichtig tastend uitdrukken. Met vallen en opstaan. Dat alles en nog heel wat meer nemen we mee. Als een kompas. Met die gevoelige instrumenten van menselijkheid gaan we op weg, zoeken we een route. 

Het uitroepteken

In de tussentijd leren we van elkaar, zoals wij dat in onze bewegingen doen. Jonger van ouder en omgekeerd. Hier in onze kleine gemeenschap houden we het uit met elkaar. We houden vol. We houden voorzichtig vast, al wat goed is en waardevol. En ook God houdt ons vast. God doet met ons. Altijd. Dat geloven en ervaren wij. Ook hier. En zo bouwen we verder aan een gemeenschap waar het goed is om te wonen. Voor iedereen. Zou dat niet het Rijk Gods zijn? 

Kunnen we met open blik, zonder cynisch te zijn, zorgzaam en hoopvol deze tijd rustig laten komen? Zonder meteen alles te willen regelen en te verwachten? Daarom is het zo goed dat wij samenkomen op de plaatsen waar onze gemeenschap tot leven komt, ook in onze kerk zo nu en dan. Samenkomen met kinderen en jongeren. Omdat we in hen geloven. Samenkomen in bewegingen en werkgroepen, om te zoeken naar nieuwe wegen. Want we geloven in de toekomst. 

En neen, wij zullen niet meteen de grote wereld veranderen. Maar we kunnen klein beginnen. Hier en nu. Dat doen we niet uit het niets, maar met sprokkels van deze tijd en met God aan onze zijde. Met kostbaar wrakhout. Kijk naar Rothko als symbool hiervan. Hoe maken we met die stukken een nieuw beeld? En welke nieuwe stukken hebben we nodig om het beeld te vormen? Waar halen we die stukken? Dat beeld, onze gemeenschap zal er zeker anders uitzien. Bewust van onze kwetsbaarheid, maar met vertrouwen in onze kracht gaan we op weg. En dan komen we er wel. Te beginnen in onze eigen middens, hier in Malderen.

Een mooi verhaaltje? Naïef? Dat geloven we niet! Wij zijn mensen van de hoop. Václav Havel zegt daarover: “Hoop is niet de overtuiging dat iets goed zal aflopen, maar de zekerheid dat iets zin heeft, wat ook de uitkomst is.”

Daarom plaatsen we een uitroepteken naast het vraagteken. En daartussen onze bewegingen.

Dank voor al wat gebeurt in en voor onze gemeenschap, het grote en het kleine.

Dank aan allen om het uitroepteken mee vorm te geven!