een moeder met een OPEN hart

is ons jaarthema voor het lopend werkjaar.

Jaarthema Sint-Amandus Malderen

'Een moeder met een open hart' - 'Deelnemen aan het goede'

'Een moeder met een open hart' was het thema van het voorbije werkjaar.
Het is ook het thema voor het komende werkjaar. Het komt uit de pauselijke brief 'De vreugde van het evangelie' en het is zo rijk dat wij er met gemak nog een jaartje mee kunnen doorgaan. Het voorbije jaar legden wij de klemtoon op openheid in onze kerkgemeenschap.

Het komende jaar willen wij ook inzoemen op wat zich buiten onze kerkgemeenschap afspeelt.
Hoe kijken wij naar de wereld waar u en ik in leven en waarin onze gemeenschap zich ontplooit?

Onze kerk had en heeft het soms wat moeilijk met die wereld.
Er werd mensen voorgehouden dat de wereld en de kerk niet te verenigen waren. Wat 'des werelds' was, werd immers vaak als 'slecht' beschouwd. In afgezwakte vorm leidt deze houding vandaag soms tot een 'elitaire', wereldvreemde kerk die te veel bezig is met zichzelf. Die kerk verliest de aansluiting met de realiteit en met deze tijd. De tegenovergestelde positie is een te grote aanpassing aan die wereld.
Overbeklemtoning daarvan schuift de eigen, tegendraadse kijk op mens en wereld onder de mat. Dan verliest de kerk zichzelf. Hoe kunnen christenen werkzaam en authentiek aanwezig zijn in onze wereld?
Moeten wij die veranderen? Verwerpen? Aanvaarden zoals die is?
Onze eigenheid krijgt pas vorm wanneer wij de twee ernstig nemen: de kerk én de wereld. De kerk in de wereld vooral. Ons eigen verhaal én dat van de ander.
De ware biotoop voor een christen is weldegelijk deze wereld en geen andere, zo stelt onze paus.

Het is in deze wereld van vandaag dat wij op zoek gaan naar zin en geluk, dat wij geslingerd worden tussen hoop en wanhoop.

Christenen moeten zich dus niet terugtrekken uit die wereld, wel integendeel.
En -belangrijker nog- wij moeten God niet in de wereld 'brengen', Hij is er al.
Theoloog Erik Borgman geeft aan dat wij moeten leren "leven van wat komt".
Hij stelt dat wij best niet nostalgisch mijmeren bij wat was, maar vertrouwen dat God vandaag en morgen in onze wereld aanwezig is en geboren wordt.
Het komt er voor ons dan op aan om met een gelovige bril naar de werkelijkheid te kijken.
Waar laat God zich zien? Op welke plaats en in welke mens wordt Hij zichtbaar?
Wanneer wij naar een mens kijken, zouden wij ons telkens weer de vraag moeten stellen: hoe is deze mens God? Want God is in elke mens.
Het komt er dus op aan te zoeken hoe God in onze wereld ontdekt kan worden.

Zo is de link met 'een moeder met een open hart' snel gelegd. (Er zou uiteraard ook 'vader' kunnen staan.)
Moeders en vaders leven van en voor 'wat komt'.
Goede ouders nemen hun kinderen zoals ze zijn. Ze modelleren ze niet. Ze speuren in hun kinderen naar het goede, het schone en het ware dat zich aandient en proberen dat te versterken.
Zij laten die kinderen zichzelf worden.
Wellicht dromen ouders andere dromen, maar die dromen helpen hen om te gaan met de realiteit die anders is. Die dromen vormen de horizon waartegen en waarnaar het leven zich ontplooit.
"Kan jij mij laten zien wie ik ben?", vraagt het kind aan hen. Dat is fantastisch toch, de ander op weg zetten om zichzelf te ontdekken!

Zoals ouders zijn, zo kan ook onze gemeenschap zijn.

Kunnen wij mensen zo bekijken dat wij zien hoe God in hen oplicht? Ook mensen buiten onze gemeenschap?
Als christengemeenschap moeten wij niet andere mensen en organisaties naar onze ideeën kneden. Wij moeten geen groot plan ontwerpen. Wij moeten gewoon aandachtig kijken naar wat er aan de gang is en aansluiten bij wat goed is, van wie het ook komt.
Want waar het goede gebeurt, daar is God.
Wij moeten deelnemen aan het goede.

In de homilie van Ward enkele weken geleden klonk het zo:
"In de lessen die wij in het seminarie kregen, hoorden wij hoe vroeger in de Kerk lang de opvatting geleefd had dat er buiten de Kerk geen heil is. In mensentaal wil dat zeggen dat je niet in de hemel kan komen wanneer je geen christen bent of niet gedoopt bent. Wij meenden het monopolie te hebben over goed en kwaad. De Kerk bepaalde de regels. Het leek soms alsof God naar de Kerk moest luisteren.Wij weten en leerden intussen - en wij zien dat gelukkig ook vandaag - dat er ook buiten en los van de Kerk veel goeds gebeurt. (En in de Kerk ook kwaad). Het gaat om ménsen."

Wij moeten dus in de eerste plaats goed kijken.
Kijken waar God is: in onze jeugdbewegingen bijvoorbeeld, in onze organisaties en verenigingen. Maar ook daarbuiten.

Mensen zijn altijd volop in beweging, ook in onze parochie en in onze gemeente. De wereld is volop aan het veranderen en heel wat mensen dragen bij aan de nieuwe hemel en nieuwe aarde. Als wij dit zien, dan kunnen wij de kramp loslaten en onbevangen leven van wat komt.
Dat klinkt eenvoudig. En dat is het ook, maar ook weer niet. Om te weten wat goed is, om te bespeuren waar God zichtbaar wordt, moeten wij God immers leren kennen.

Dat kan in ons wekelijks samenkomen. Dat kan in onze aandacht voor mekaar. Dat kan wanneer wij onszelf aan de kant plaatsen om echt ruimte te maken voor de ander. Dat kan wanneer wij kwetsbaar durven zijn en daardoor de andere mens in al zijn kwetsbaarheid kunnen ontmoeten.
Wij zijn allemaal gekwetst. Wij zijn immers mensen. Precies daardoor ontmoeten wij God, die als een kwetsbare en gekwetste mens in Jezus het menszijn met ons deelde.

Dit jaar willen wij dus goed kijken.
Waar is God? En waar wij Hem ontdekken, daar sluiten wij bij aan.
Waar en hoe dat ook moge zijn. Want wij willen deelnemen aan het goede.

Beste mensen, goede moed!

Parochieploeg Sint-Amandus Malderen