een moeder met een OPEN hart

is ons jaarthema voor het lopend werkjaar.

Ook dit werkjaar is paus Franciscus de inspirator voor ons jaarthema. In zijn brief 'De vreugde van het evangelie' wijdt hij enkele bladzijden aan de kerk als 'een moeder met een open hart'. De parochieploeg nam tijdens een studiedag ruim de tijd om de tekst te doorgronden en te zoeken naar wat die voor de aanpak in onze parochie zou kunnen betekenen. Uit het boeiende gesprek daarover destilleerde zij een visietekst die de komende jaren de leidraad zal zijn.

De werkgroep liturgie zorgde voor een sprekende visualisatie van het thema. Heel beeldend geeft die de accenten van de visietekst weer.

Kijk even heel aandachtig naar het beeld. (Al doet een foto niet helemaal recht aan het ontwerp.)

Het is een bol die vooraan open is. Je kunt er dus iets in leggen, er iets aan toevertrouwen. De bol bestaat uit een netwerk van touw. Dat staat symbool voor verbinding, voor de verbondenheid die onze gemeenschap samenhoudt en krachtig maakt. Hier en daar merk je in de bol een scheur, is er iets stuk. Dat symboliseert de kwetsbaarheid van elk mens, van onze gemeenschap. "There is a crack in everything. That's how the light gets in", zingt Leonard Cohen. En er is natuurlijk middenin de bol het rode, warme hart. Dat hoeft geen uitleg.

'Een moeder met een open hart', komt dus uit de brief 'De vreugde van het evangelie'.

Die vreugde is niet het resultaat van onze eigen inspanning of wilskracht. Die vreugde komt naar ons toe, zo benadrukt ook paus Franciscus. En eigenlijk voelt ieder van ons dat aan. Het is immers de essentie van elke relatie, ook van de relatie met God. Geluk is in de eerste plaats een geschenk van de ander, van de grote Ander ook. Die houding leidt tot dankbaarheid. Dankbaarheid omdat die ander er is. Die houding leidt tot luisteren, eerder dan spreken.

Dat willen wij centraal plaatsen in onze werking: dankbaarheid en luisterbereidheid.

En dus kan het niet anders dan dat onze gemeenschap heel open moet zijn.

Wij willen iedereen welkom heten, zonder enig onderscheid. Wij willen een 'warmmenselijke' kerk zijn. Het beeld van de familie is hier verhelderend. Wij zijn allemaal, zonder uitzondering, kinderen van dezelfde Vader. Hij houdt van elk van ons, hoe en wie wij ook zijn.

En zoals de vader, zo dient ook onze moeder de kerk van elk mens te houden.

Onze kerkdeur staat dan ook open, letterlijk de hele dag. Zij staat open voor al wie wil meevieren, regelmatig of sporadisch. Voor al wie zomaar even langskomt.

Het is fijn dat wij hier elke zondag echt als gemeenschap kunnen vieren. En hier wordt écht gevierd. Hier is elke zondag voelbaar een gemeenschap aanwezig. Hier bidden en zingen mensen echt mee. Hier wensen wij elkaar elke zondag vrede toe. Hier drinken wij regelmatig samen een kop koffie. Dat is fantastisch!

Maar onze parochie telt meer mensen dan zij die hier min of meer regelmatig samen vieren. Wij willen nog meer werk maken van laagdrempelige activiteiten waar mensen elkaar ontmoeten, waar verbondenheid groeit.

Het nieuwe Gildenhuis is daarom een zegen.

Maar het gaat nog verder. Open zijn en gastvrij betekent meer dan in je eigen deur gaan staan om mensen te ontvangen. Echte openheid houdt in dat wij zelf op stap moeten gaan, dat wij de veiligheid van het eigen huis verlaten om de ander te ontmoeten waar die zich bevindt.

Naar buiten dus, zoals paus Franciscus aangeeft!

Solidariteit is hier het sleutelwoord. Wij moeten aan kant gaan staan waar God staat: bij de armen, zegt Franciscus. Wie en waar is die arme? Wat verstaat paus Franciscus daaronder? Naar antwoorden op die vraag willen wij in onze gemeenschap op zoek gaan. Armen zijn mensen als alle andere, niet kleiner en niet groter. Het gaat om mensen die materieel arm zijn, zeker. Het gaat ook over rouwenden en zieken. Maar het gaat ook om spirituele armoede, om gebrek aan zin en zingeving. Het gaat om armoede in de sociale omgang, om een gebrek aan eigenwaarde ook. Het gaat om zoveel meer.

"Armen willen niet arm zijn. Zij willen uit die armoede geraken", stelt Jacques Haers. Wij willen hen daarin bijstaan. Daarvoor rekenen wij op de bewegingen en organisaties in onze gemeenschap. Op u dus.

Beseffen wij wel voldoende welke rijkdom er aanwezig is in onze gemeenschap? Zijn wij ons voldoende bewust van het enorme potentieel aan mensen en bewegingen in Malderen?

Zij vormen de voedingsbodem van ons gemeenschapsleven.

Al deze mensen zijn een zegen voor onze parochie. Erkenning en ondersteuning zal dan ook een eerste taak van de parochieploeg zijn. Maar ook dankbaarheid. Want zonder al die mensen gebeurt er vrijwel niets, is er niets mogelijk.

Onze gemeenschap heeft echter geen monopolie op het 'goede'. Ook naast en buiten de kerkgemeenschap zijn mensen en organisaties actief op allerlei vlakken en langs allerlei wegen.

Ook daar zijn wij blij en dankbaar voor! Ook daar willen wij op zoek gaan naar meer verbondenheid en samenwerking. Omdat het goede goed is, wie het ook doet.

Wij willen ons dus ver houden van al wat naar opdringerigheid en zelfgenoegzaamheid riekt, maar wij willen ons er evenzeer voor hoeden stemloos te worden.

Wij willen werk maken van een klare kijk, van een visie op onze plaats en taak in de kerk en de wereld van vandaag. Onbevangen willen wij uitspreken en tonen waar wij voor staan en de dialoog aangaan met al wie daarvoor openstaat.

Elke dialoog veronderstelt dat je je open stelt, kwetsbaar.

Elke gemeenschap en elk individu leeft met kwetsuren. Dit erkennen is een eerste stap naar verbondenheid en heling. Dat wij door die kwetsbaarheid verbonden zijn, maakt ons tot mens tot in het 'putteke' van onze ziel. De andere gaat mij aan want zijn kwetsbaarheid is ook de mijne.

Wij zijn dus geen 'heilige rest'. Onze paus verkiest een kerk die "gekneusd, gewond en vuil is" boven een "gesloten kerk die zich vastklampt aan zekerheden."

Onze kerk, deze gemeenschap wil zijn als een moeder met een open hart.

Dat vraagt inzet en moed. Dat vraagt ommekeer soms. Het vraagt van ons dat wij kleur bekennen, op de plaats waar wij staan, met de mensen die ons omringen, dichtbij en veraf.

Onze gemeenschap is sterker dan wij denken. Er is veel kracht en goedheid. Dat wordt zichtbaar in de kleine en grote dingen die mensen doen leven. Mag onze gemeenschap op jou blijven rekenen?

Nu reeds hartelijk dank voor het meedenken en meewerken!

De parochieploeg wenst je een fantastisch werkjaar!

Moge God onze gemeenschap zegenen en bewaren.

Goede moed!

Hein Van Renterghem, namens de parochieploeg van Sint-Amandus Malderen